de laatste week in Bolivië

8 maart


De eerste les die ik en Jolien samen aan een halve klas in de bibliotheek hebben gegeven. Na een voorbereiding (zodat we het een beetje in het Spaans konden verwoorden) hebben we de leerlingen een dictee gegeven uit een boek. Dat boek heb ik thuis ook, dus ik wist waarover het ging. Daarna hebben we de rest van het boek uitgelezen en mochten de leerlingen een tekening maken bij hun dictee. Ze vonden dit wel tof denk ik, ze luisterden geboeid naar het vervolg van het verhaal. De kinderen hier schrijven veel fouten. Ik denk dat mevr. Van den Bossche er nog meer grijs haar van zou krijgen. Gelukkig was dit het sterke gedeelte van de klas en waren er kleine foutjes , dus viel het wel mee…
Terug een hele middag naar de Comedor en daarna naar de Cancha achter speelmateriaal voor in onze boxen te steken. We hebben dan ook ineens maar een fritex gekocht.

9 maart

De volgende dag mocht ik les geven aan Ronald, hij zit in de tweede klas en kan niet lezen of schrijven. Dus ben ik begonnen met spelletjes rond het alfabet. Ik voelde me een beetje zorgleerkracht, alleen dan niet voorbereid. Ik heb allerlei spelletjes uit mijn duim moeten zuigen. Tim heeft me daarbij wel geholpen. Daarna terug naar de Comedor. Er waren heel veel kinderen die er eigenlijk niet moesten zijn, maar we hadden toen nog geen officiële lijst dus wisten we niet goed wie naar huis moest en wie kon blijven. We waren met een totaal van 29. Ook de kinderen van de vrouwen die voor het eten zorgen komen naar de huiswerkbegeleiding. Sommigen hebben het echt nodig, maar anderen hebben niet echt huiswerkbegeleiding nodig. Ook lag de baby van een van de vrouwen te wenen en daar hebben we ook voor gezorgd. Wanneer we vroegen aan het zusje of ze de mama wou gaan halen want de baby had een natte broek; dan zei de moeder dat ze geen tijd had. Best wel erg, maar wij zijn geen babysit. Ze moet zelf voor haar baby zorgen. We hebben die dag ook een erg verhaal gehoord van Anna, Twee kinderen van de Comedor zijn echt heel arm. Ze zijn thuis met 7 kinderen en de vader drinkt zich elke dag zat. Het geld dat de moeder dan binnenbrengt is dan voor drank te kopen. Best wel erg. Ze hebben niets thuis, geen bed, geen stoelen, geen tafels, het basismateriaal hebben ze niet…


10 maart

10 maart zijn we ’s morgens achter basketballen en voetballen gegaan voor in onze speelboxen. We hebben ook een pomp gekocht, zodat ze de basketballen die ze al hadden kunnen oppompen. Dan terug naar school en Ronald nog les gegeven. Zijn klinkers begint hij te kennen, maar hij was echt snel afgeleid en de medeklinkers kan hij nog altijd niet. Hij moet er echt naar gokken. Terug spelletjes gespeeld met hem, letters in het juiste zakje steken, letters zoeken, op de bijenkorf naar letters springen, … Daarna terug naar de Comedor. Weer veel bedenkingen gehad over de kinderen hun huiswerk , maar ze moeten het wel afmaken… We waren weer met teveel kinderen. Soms is dat echt niet zo tof, want ze zijn niet allemaal even braaf…

11 maart

Op 11 maart verjaarde mijn broer, ik heb hem een verjaardagsberichtje gestuurd, Belgische tijd 12 uur ’s nachts. Toch wel spijtig dat ik hem niet echt kan feliciteren. Maar dat doe ik wel als ik terug thuis ben ! Deze dag is er niet veel gebeurd. Terug het gewoonlijke, alleen heb ik geen les gegeven aan Ronald, maar Tim. We wisselen een beetje af, zo dat hij ook les kan geven. Ik heb een letter - Bingo ineengeknutseld die Tim dan met hem kon spelen. ’s Middags terug naar de Comedor. Gelukkig was Hanna er nu, want met zoveel kinderen is het Spaans soms echt wel moeilijk. Ik was die dag ook niet zo goed, ik had veel last van krampen en diarree. Ook mijn voet stond dik van een beet van een insect. Ik en Els hebben toch wel last van de insecten hier. We krijgen er alleen maar dikke voeten van… Ik ben dan naar de dokter geweest en ik moet voor mijn darmen antibiotica nemen. Ik denk wel dat ze hier voor alles antibiotica voorschrijven. Voor mijn voet heb ik ook antibioticazalf mee gekregen. Gelukkig is mijn dikke voet na een week verdwenen.

12 maart

Vrijdag zijn we terug een dag naar school gegaan. Gewerkt in de bibliotheek (werkblaadjes gemaakt voor Ronald voor volgende week; opgekuist; de muur geschuurd voor onze schilderwerken voor de leeshoek; …) Terug naar de Comedor en ’s avonds zijn we uitgeweest met Hanna, Leonie en de muziekleerkracht van onze school. Dat is een goede vriend van Hanna dus we hebben die ook meegevraagd. We zijn naar een typisch Boliviaanse tent gegaan met live muziek. Super gezellig.

13 maart

Zaterdag kregen we bezoek van Mathias. Hij is student journalistiek en zit in Sucre voor zijn studies. Hij wou een weekendje afkomen. Anna is ’s morgens ook de matras komen brengen voor in de leeshoek. De matras is bekleed met een soort synthetische stof die je kan afwassen. Zodat het toch duurzaam blijft. We hadden dus direct een ‘bed’ voor Mathias. De meisjes zijn gaan shoppen in het stad en we hebben ook onze beloningen gevonden voor het beloningssysteem in de Comedor. ’s Avonds gaan eten met Mathias in de ‘Paprica’. Terwijl de jongens nog uitgingen hebben wij een film gekeken en zijn we doodop in ons bed gedoken.

14 maart

14 maart: hét feestje van ons verblijf hier. Anna haar verjaardagsfeestje! Een taxi genomen rond de middag naar haar wijk. Daar hebben ze een clubhuis waar je een feestje kan geven. Compleet met barbecue, zwembad, zon, muziek en leuke mensen. We hebben ons goed gehad, hard gezongen voor Anna en veel gezwommen en later op de dag gedanst ! Het was super tof ! Op het feestje ben ik Rihanna tegen gekomen. Ik had eerst niet door dat zij het was. Ze begon mij uit te vragen over alles en zei dan dat ze eens een mailtje naar school ging sturen (ik had gezegd dat ik nu voor Anna werkte). Ze vertelde dan ook dat de meisjes van vorig jaar haar nog een mail hadden gestuurd van hoe goed dat ze het wel hadden gehad bij haar enz. Ik weet niet wat ik ervan moet geloven… Ik ben in ieder geval blij dat ik voor Anna werk, want zij is een super vrouw die haar vrijwilligers goed behandeld.

15 maart

Voor de volgende morgen hadden we met school afgesproken dat we er niet zouden zijn. Mathias vertrok die middag terug naar Sucre dus gingen we nog iets tof doen. Els maakte mij wakker omdat de jongens al wouden vertrekken. Dus maakte ik mij snel klaar samen met Jolien en Els. Wanneer ik zat te eten kwam Tim mij zeggen dat ze nog eens naar het stad gingen om een spelletje te spelen. Ik stond even perplex, want ik dacht dat wij iets samen gingen doen? Toen zijn ze vertrokken. Els kwam juist van onder de douche en ik vertelde haar dat de jongens al vertrokken waren. Wij konden dus evengoed naar school zijn gegaan… We zijn toen naar de Cancha gegaan achter leesboekjes gaan kijken zonder Tim en daarna naar school om de leeshoek de eerste laag verf te geven. Tim was op de Comedor. De dag verliep in stilte.

’s Avonds hadden we er een discussie over en besloot hij om te vertrekken naar ergens anders. Hij vond dat wij niet konden samenleven. En hij voelde zich niet goed in zijn vel… Dan is hij die avond nog vertrokken naar Bolivian House.

16 maart


’s Morgens les gegeven aan Ronald. Wat vliegt de tijd dan! Ik had op voorhand wat werkblaadjes gemaakt. Jolien en Tim hebben de tweede laag verf op de muren van de leeshoek gezet. In de Comedor was het die dag een feestje, want onze Zweedse vrijwilligsters vertrokken naar La Paz. Een feestje gebouwd met taart, feesthoedjes, ballonnen, Zweedse specialiteiten, … Wel gezellig. We waren toen ook ineens met heel veel kinderen… Niet moeilijk met al dat lekkers! Daarna nog vlug naar de winkel achter een prikbord, douchegordijnen (voor de leeshoek af te scheiden), ringen voor aan de staven te bevestigen, bloemen voor aan de ramen te kleven, …
17 maart

Woensdag hebben we verder gewerkt aan ons projecten: Els heeft de giraffen geschetst op de muur, we hebben onze geplastificeerde zonnetjes voor het beloningssysteem geknipt en geholpen op de Comedor. De leerkrachten zijn ons komen vragen in een officiële brief (grappig) of we voor Vaderdag manden wouden kopen. Daarin moesten dan dingen zitten zoals tandpasta, scheermes, shampoo, thee, chocolade, … De 5de klas ging een wedstrijd organiseren tussen de vaders die naar school kwamen en de winnaars van elk spel kregen een prijs. We wouden wel een stuk bijleggen voor de manden, maar we wouden dat de school ook zijn steentje zou bijdragen. Dus hebben we een beetje onderhandeld en de school zou voor de manden zorgen, wij voor de inhoud. Die avond zijn we naar de Ice Norte (grote supermarkt zoals bij ons vb. Delaize) gegaan achter de inhoud van onze manden.

18 maart

’s Morgens materiaal gaan kopen voor de toiletten op te knappen. Samen met Anna, die haar schouders ook onder het project heeft gezet. Dan naar de Comedor om te helpen. We hebben toen frietjes gebakken voor de kinderen. Echt Belgisch ! Daar waren ze wel blij mee.

Tim is samen met Anna naar school gegaan want het plan was dat de laatste jaars die dag de buitenmuur van de toiletten zouden bepleisteren. Maar ze stonden er snel terug. Het ging niet door. Ze zeiden dat dit maandag ook zou kunnen, dat de pleister voor het werkweekend (26-28 maart) dan wel droog zou zijn. Typisch Boliviaans ? Hanna en Anna zeggen van wel. Maar Anna is er toch niet zo tevreden mee. Er zal dus nog een gesprek volgen met de leerlingen denk ik… ’s Avonds onze rugzak gepakt voor een weekendje Villa Tunari !

19 maart – 20 maart – 21 maart

Vrijdag was het Diá de Padré. Vanaf ’s ochtends werd er gekookt voor de leerkrachten en alles in gereedheid gebracht voor de show die zich rond 10 uur zou afspelen. De leerlingen hadden prachtige posters gemaakt die wij aan de buitenmuren van de bibliotheek hebben gehangen. Samen een beetje geholpen met groenten kuisen en daarna genieten van een toffe show. Er werden toneeltjes opgevoerd, dansjes en er werd gezongen. De papa’s werden uitgenodigd voor een wedstrijdje. Eerst een race van drie toeren met een kindje in hun nek, een basketwedstrijdje en zoveel mogelijk een voetbal in de lucht houden door aan te tikken met je voet. Ik vond het wel een toffe dag. Veel ouders gezien van kindjes (soms geen enkele ouder, omdat die moeten werken) en mijn ogen opengetrokken van de organisatie. Voor ons in België is Vaderdag een gewone dag die gevierd wordt door een eigen knutselwerkje. Maar hier worden de vaders op de handen gedragen. Ze kregen een hapje, een drankje, … Soms een beetje dubbel, als je weet dat vaders hier vaak losse handjes hebben en dat ze nogal wat te graag ‘Chicha’ drinken (Boliviaanse alcohol). Na een maaltijd die we kregen op school samen met alle leerkrachten gingen we naar de Comedor. Veel kinderen hadden geen huiswerk dus hebben we naar een DVD gekeken en zijn wij vroeger doorgegaan. We moesten nog van alles regelen voor ons vertrek naar Villa Tunari en wouden daar niet te laat toekomen. Rond 6 uur zijn we vertrokken met een minibusje (met achterin 2 kippen die verschrikkelijk begonnen stinken na een half uurtje) richting Villa Tunari. We waren nog niet goed weg of de chauffeur reed bijna een vrouwtje aan. Ik zat al met de schrik op mijn lijf, want we moesten de bergen nog in… Ik heb bijna de hele rit met mijn ogen toe gezeten en dit hielp toch wel een beetje. Boliviaanse chauffeurs zijn niet de aangenaamste om met mee te rijden. Wij zaten met schrik en onze Boliviaanse medereizigers moesten om gevaarlijke situaties lachen… Gelukkig zijn we heelhuids aangekomen in Villa Tunari. Que calor ! Heet en bezweet hebben we ons hotel gevonden en zijn we snel gaan slapen, we waren doodop. Na een stevig onweer de hele nacht zag de dag erna ook maar sober uit. We besloten dus om naar het park Machia te gaan. Maar door de regenval was het park gesloten. Dus heeft de hotelmedewerker ons naar een ander park gestuurd. Een chauffeur regelen, en hup de wildernis in. We kregen een begeleide tocht door de jungle en het was nogal een belevenis ! Teruggekomen wouden we in het zwembad springen, maar er was een chemisch product in. Dus zijn we verwisseld van hotel en konden we toch nog zwemmen. De volgende dag hadden we gepland om naar Machia te gaan, het had die nacht niet zoveel geregend. Maar Jolien had een hele morgen last van diarree. We hebben op haar gewacht maar ze zag het echt niet zitten om mee te gaan. Dus zijn ik en Els alleen gegaan. Ik was heel blij dat ik dit heb gedaan ! Je kan in het park aapjes vastnemen en wrijven. Ze komen spontaan op je schouders zitten en vragen voor een aai over hun kop. Er was ook een mama aap met een kleintje van een week oud op haar buik. Echt wel heel lief. De begeleiders die er werkten waren van Ierland, zij zorgden voor de aapjes. Maar het is een project van een Boliviaanse vrouw zelf. De meeste aapjes hebben in gevangenschap geleefd en dit is een stapje naar de vrijheid. Na de aapjes hebben we de berg in het park beklommen. Toen we aan het uitrusten waren kwam er een poema aan een leiband voorbij. Best wel indrukwekkend want hij kwam net voor onze voeten langs. Boven op de berg had je een prachtig uitzicht over de omgeving. Als je naar beneden ging, kwam je aan een waterval waar mensen aan het baden waren. We hebben geen seconde getwijfeld en zijn met kleren en al onder de waterval gaan staan. Verfrissend en zalig ! Terug thuis hebben we onze spullen gepakt en zijn we naar huis teruggekeerd. Moe maar tevreden kropen we in ons bed.

22 maart

De volgende morgen was pijnlijk. We waren helemaal nog niet uitgerust. We zijn toch naar school gegaan en hebben 1 muur van de leeshoek een kleurtje gegeven. Els is begonnen met de giraffen te schilderen. ’s Middags naar de Comedor. Nu hebben we een lijst die Anna heeft opgesteld. Het is beter te controleren welke kinderen er mogen blijven en welke er naar huis moeten gaan. Het is wel erg, maar als je de Comedor alleen moet doen is 29 kinderen echt wel heel veel. Ook vandaag hebben de leerlingen van het laatste jaar niet gepleisterd. Ik begin me al een beetje zorgen te maken. Het moet echt dit weekend gebeuren, want wij hebben geen weekends meer vrij. Anna heeft met de directrice gesproken en donderdag komt er een vergadering met de leerlingen. Hopelijk zijn ze nog gemotiveerd. Er zal ook een werkplan opgesteld worden van wie wanneer komt helpen zodat er altijd voldoende leerlingen aanwezig zijn. ’s Avonds zijn we aan ons verslag begonnen, maar lagen we snel doodmoe in ons bed.

23 maart

Vandaag hebben we de leeshoek terug een tweede laag kleur gegeven en zijn de giraffen afgewerkt. 1 gordijn hangt al omhoog, van het andere is de stang te kort dus daar moeten we een buis op haken bevestigen. Morgen kan onze matras mee naar school en dan is onze leeshoek bijna klaar. Ik heb de ramen eens gekuist en nu komt de zon er mooi door. De bloemen plakken op de ramen. Het ziet er echt heel tof uit !

26 maart

’s Morgens zijn we samengekomen om te werken aan onze agenda, leesboekjes en handleidingen. We zijn echter niet verder geraakt dan onze agenda en het overtypen van de handleidingen. ’s Middags zijn we naar de Comedor geweest.

27 maart

Ik werd wakker gebeld om half 5 Boliviaanse tijd door mijn mama. Ze had verschrikkelijk nieuws te vertellen zei ze. Ze vertelde me die morgen dat Neelke , een van mijn beste vriendinnen, overleden was gisterenavond door een ongeluk. Het leek wel een droom. Het drong niet echt door bij mij. Ik ben dan niet meer gaan slapen, maar gaan skypen met mijn mama. Ze vertelde dat er een auto uit de bocht moest gevlogen zijn en tegen hun auto is geknald. Ik kon het nog altijd niet geloven. Die dag moesten we werken aan de baños in de school. Voor wat afleiding ben ik meegegaan. Daar kreeg ik telefoon van mevr. Van Uytvanck, mijn begeleidster van op school. Bleek dat ze frontaal zijn aangereden door een zatte chauffeur die van zijn rijvak afweek. Hoe kun je nu zat in je auto kruipen ? Hoe durf je nog maar een leven op spel te zetten ? Ik heb dan nog eens met het thuisfront gebeld, met vrienden en ben dan ’s avonds tot de beslissing gekomen dat ik terug naar België wou komen. De begrafenis van Neel wou ik echt niet missen. Die avond nog hebben we in Bolivian House mijn vliegtuigtickets terug geboekt. Ik had er wel al, maar die waren maar voor 24 april. We hebben ze proberen verleggen, maar een vriend van Anna (die op een reisbureau werkt) verzekerde ons dat we weinig kans zouden hebben. Dus moesten mijn ouders een vliegticket terug betalen. Hierover voel ik mij wel schuldig. Maar ik ben bij Neel zaterdag en dat doet me het geld een beetje vergeten. Mijn vlucht zou dinsdag vertrekken in Santa Cruz.

28 maart

Die morgens moesten we nog een vliegtuigticket boeken richting Santa Cruz. Dus zijn we naar een reisbureau gegaan die Anna ons had aangeraden. Daar kon ik voor 50 euro naar Santa Cruz vliegen, ‘s morgens te vertrekken. We zijn nog naar school gegaan daarna en ’s middags naar de Comedor. Afscheid nemen valt wel zwaar. Vooral omdat jij als enigste ervandoor gaat. Eerst afscheid genomen van Ronald op school, daarna van de kinderen van de Comedor. Hanna had verteld wat er was gebeurd en waarom ik dus naar huis ging. Als afscheid hebben we chips en limonade gekocht. Toen ik iedereen een kusje ging geven zat Beatriz te wenen achter de glijbaan. Ze vertelde dat haar broertje ook overleden was. Ik heb haar een beetje getroost, maar het viel wel zwaar. Met een krop in mijn keel ben ik samen met Els en Jolien terug naar Cochabamba vertrokken. De laatste keer in een trufi… Ik moest nog souveniers hebben en ik had Neelke ook op mijn lijstje gezet. Daar moest ik ook zeker nog iets voor kopen ! We hebben alle winkeltjes afgeschuimd en ik vond wat ik moest hebben. Nu alles nog in de valies krijgen ! Mijn valies klaargemaakt en dan nog gaan eten met Hanna, Leonie (die wel vroeger is doorgegaan vanwege maag- en darmklachten) en Tim in de Paprica. Het was wel gezellig, maar toch wel een triest moment. Ik heb van Hanna een kaartje gekregen dat de kinderen allemaal hebben ondertekent. Best wel pijnlijk. Zo lief… Ook van Hanna en Leonie een kaartje gekregen en van Tim een brief die ik alleen op het vliegtuig moest lezen. ’s Avonds vroeg in bed gekropen om de volgende dag er vroeg uit te komen. Anna kwam ons halen en deed me weg naar de luchthaven. Ze regelde dat mijn bagage direct naar België zou doorgesluisd worden en dat mijn boete voor te zware bagage al bij al nog mee voel (ze heeft er ongeveer 100 dollar afgekregen…). Die ga ik toch ook wel een beetje missen hoor. Entonces gaf ze me een kaartje en een kalender van Atiy. Ze bedankte me voor alles en ik haar ook. Eerst nog een warme chocomelk drinken met Jolien en Els, daarna afscheid (stiekem dacht ik: niet wenen Saar, niet wenen Saar), maar ik kreeg toch tranen in mijn ogen. Door de security en daar stond ik dan. Moedersziels alleen terug naar België. Bah ik had echt kunnen wenen.

Gelukkig ging mijn reis heel vlot. Alle controles liepen vlot, nooit tegengehouden, nooit lang moeten wachten. Toen ik in Sao Paulo aankwam had ik toch een beetje schrik. Die taal beheers ik totaal niet en ik kende de luchthaven niet. Maar alles liep vlot. Eindelijk op de langste vlucht terug naar huis. Eindelijk op weg naar Europa. Ik had verwacht dat deze het moeilijkste zou zijn. Maar ik heb blijkbaar een hele nacht door kunnen slapen en de volgende morgen was het nog maar 2,5 uur vliegen. We waren zelfs al boven land van Europa ! Door de controles hier in Frankfurt ging ook gemakkelijk, alleen stonden ze hier met drugshonden en moest je door 20 politiemensen stappen. Nog niet meegemaakt… Deze luchthaven is super groot, maar ook super Europees. Dus wat heb ik direct gedaan ? Jaja, een croissant en warme chocolademelk gekocht. Nu zit ik te wachten voor mijn vlucht naar Brussel. Nog 2,5 uur te gaan. Best wel saai …

weken van 21 februari - 7 maart

Zondag 21 februari zijn we een hele dag gaan schilderen op de school, we hebben een serieus tandje bij gestoken. De rups, de zon, de hinkelspelen en de lijnen van de voetbal en volleybal waren geschilderd. We waren wel kapot aan onze rug en knieën. Maar we waren best wel fier op onze rups, want die zag er super tof en mooi uit.

De volgende dag werden we verwacht op de “Comedor” (=eetzaal in het Spaans). Kinderen uit armere gezinnen komen na school naar hier om eerst samen warm te eten en daarna huiswerk onder begeleiding te maken. Anna betaalt voor arme kinderen met geld uit de stichting. Vrouwen van het kinderdagverblijf voorzien het eten. Toen we daar aan kwamen met de kinderen, vertelden de zusters dat het deze week nog geen Comedor was. Alleen voor de kleinsten van het kinderdagverblijf werd er gekookt. We zijn dan samen met Hanna achter brood, eieren en drank gegaan, zo konden de kinderen toch nog eten. Samen hadden we dan besloten om voor een hele week eten te voorzien. Want deze kinderen krijgen thuis heel weinig eten. Na het eten hebben we de kinderen geholpen met hun huiswerk. Van school uit krijgen de leerlingen veel huiswerk mee. Vaak krijgen ze de uitleg in de klas en moeten ze thuis de toepassingen maken. Voor sommige kinderen is dit natuurlijk heel moeilijk. Dus zijn wij er om ze te helpen. Meestal zijn het echt zware oefeningen of nutteloos huiswerk (vb. teken je blad vol met bijtjes => huiswerk van Elias, 5 jaar en zit in het eerste leerjaar). Dan verschiet ik er niet van dat kinderen helemaal geen zin hebben om huiswerk te maken. Ze moeten ook woorden schrijven waar vb. ‘bri’, ‘bro’, ‘bru’ inkomen , maar ze kunnen nog niet schrijven. Je moet de letters in het woord dan apart dicteren en vaak verwisselen ze letters of weten ze het gewoon niet. Ik stel me toch grote vragen over dit soort van huiswerk…
De school heeft 4 nieuwe kinderen erbij. Anna heeft ervoor gezorgd dat ze naar school kunnen gaan. Ze komen uit een gezin van 8 en de 3 meisjes zijn nog nooit naar school gegaan. De kinderen worden de eerste weken opgevangen in de bibliotheek door Hanna. Zij zal hen proberen bijbenen door ‘privéles’ zodat ze daarna mee kunnen in de klas. De jongen was wel al eerder naar school gegaan en is heel verstandig. Hij kan goed mee in de les. Deze kinderen komen ook naar de Comedor.
We hadden van de directrice ook positieve reacties gekregen over onze rups. Ze was er heel blij mee. We waren best wel fier!

Dinsdag kwamen de nieuwe vrijwilligsters van Zweden op bezoek in de school. Samen met hen zullen we in de bibliotheek en in de Comedor werken. We hebben hen gevraagd of ze mee willen helpen aan het project in de bibliotheek, misschien kunnen we het dan ook uitbreiden. Na de kennismaking gingen we aan het werk in de bibliotheek: posters afhalen, tafels opruimen, losse papieren sorteren, vegen, speelgoed opruimen, … We vonden knappe werkboeken die de school van de overheid gekregen had, maar de leerkrachten gebruiken ze niet. Spijtig want het zijn toffe werkboeken met gekleurde prenten, leuke toepassingen, .... Op de kasten vonden we drie televisie toestellen en drie videorecorders die onder het stof lagen. Jammer dat ook zij niet gebruikt worden. We gaan de televisie een beetje meer in het zicht zetten met behulp van een verlengkabel zodat hij op een dag toch eens gebruikt wordt ? In de middag was het terug Comedor, deze keer zonder Hannah want zij gaat in de namiddag naar de Nederlandse school. Anna en de Zweedse meisjes waren er ook om te helpen. Ik en Els hebben pannenkoeken gebakken en de kinderen kregen nog eten dat over was van de kleuters. De huiswerkbegeleiding werd in de grote eetzaal gedaan, want er waren meer kinderen dan maandag. Ik kon de kinderen wel helpen met hun huiswerk, als ik iets niet direct verstond, dan legden ze het mij uit met handen en voeten. Ze leerden je ook woorden in het Spaans door dingen aan te wijzen, dan moest jij het woord zeggen in het Spaans. Ik vind het wel leuk om Comedor te doen, je leert de kinderen beter kennen, je leert Spaans, je kan hen helpen en je leert van hun onderwijssysteem.
’s Avonds zijn we gaan eten in Bolivian House voor Nell, want zij vertrok woensdag voor een korte rondreis en daarna terug naar België. Het was weer heel gezellig.

De volgende middag stonden we samen met de Zweden alleen voor de Comedor. We hadden op voorhand hot-dogs gaan halen en hebben een ‘hot-dog-kraam’ gemaakt op de medische post. De kinderen moesten dan in een rij aanschuiven voor een hot-dog. Er is nogal wat gegeten geweest, onze 60 broodjes en worstjes waren allemaal op! Het ‘hot-dog-kraam’ was dus zeker een hit. Vervolgens weer samen met de kinderen huiswerk maken. Jolien hielp een jongetje dat cijferoefeningen moest maken van het niveau TE + TE. Hij wist niet eens de waarde van het cijfer 3. Jolien heeft alles geprobeerd, op de vingers tellen, met steentjes tellen, hij kon het gewoon niet. Zo’n kind geraakt natuurlijk wel achter in de klas… Ik weet niet of het de bedoeling is dat wij ingrijpen, of dat we hem alleen meer kunnen steunen in de huiswerkbegeleiding?
Die avond zijn we bij Annemieke thuis pannenkoeken gaan eten (zij is directrice van de Nederlandse school hier). Leonie, Nell en Hannah waren ook uitgenodigd. We hebben toen een plan bedacht voor Anna haar verjaardag, want ze geeft een feestje 14 maart voor haar 50ste verjaardag.

Donderdag voormiddag zijn we naar de school geweest om te helpen in de bib. Rond 11 uur vertrokken we samen met Hannah, de Zweedse meisjes, Juan de turnleerkracht en Anna naar een school in de bergen. Juan geeft daar vier dagen van de vijf in de namiddag les. Toen we aankwamen werden we door de directeur uitgenodigd in een restaurantje waar we plaatselijk eten kregen. Daarna zijn we naar de school gegaan. Direct werden de leerkrachten uit hun klassen gehaald en werd er een vergadering op poten gezet. Er werd gezegd wat er nodig was op school, hoe ze eraan konden geraken, of Anna hen wou helpen, … We kregen een rondleiding op de school en trokken onze ogen wel open. Het was hier veel slechter dan op onze school. De klaslokalen waren smerig, de leerlingen hadden geen materiaal om mee te werken, de leerkrachten beschikten niet over didactisch materiaal, er was een probleem met water: als het hevig regende dan stroomden de klaslokalen onder, … In de terugrit naar huis legde Anna ons uit dat ze wel wou helpen met schoolmateriaal te kopen, maar dat de directeur ook dingen zelf moest regelen in de stad. Zo kreeg de school nog geen drankjes en koekjes van de overheid voor de kinderen. Dit moest hij in de stad zelf regelen, daar kon Anna niet veel bij helpen. Ook subsidie voor bouw moest aan de overheid gevraagd worden, …

Op de terugweg naar huis pikten we een oud, doof en half blind vrouwtje op omdat ze stond te liften langs de kant van de weg. Ze reed de hele rit naar Cochabamba (2,5 uur) mee. We vonden dit een beetje raar en vroegen haar of ze naar Cochabamba moest. Toen antwoordde ze met een heksenstemmetje in het Quechua (een officiële indianentaal hier), dus verstonden we haar niet. Op het einde van de rit wou ze Anna betalen, ze dacht waarschijnlijk dat we een trufi waren. Toch een beetje grappig…

Vrijdagochtend werd ik wakker en was een beetje bang, want Els lag niet meer in haar bed! Ik stond op en ze lag ziek in de zetel van de woonkamer. Ze had een hele nacht moeten overgeven en diarree gehad. Ze was heel ziek. Ik en Jolien hebben toen beslist om Anna te bellen voor een dokter die aan huis zou komen, want Els kon niet meer op haar benen staan. Anna stelde voor om naar zuster Fubia (een bevriende zuster van Anna die hier ook welzijnswerk doet) te gaan, daar was een dokter en het was maar 10 minuutjes rijden. Maar Els zag dit echt niet zitten. Dus hebben we terug gebeld en heeft Anna ons aangeraden om naar een ziekenhuis in de buurt te gaan. Yolanda en ik zijn met Els naar spoed gegaan. Ze werd onderzocht en kreeg een bakster. Nadien mocht ze terug mee naar huis. Ik ben een hele dag bij haar gebleven om een beetje voor haar te zorgen. Ze heeft vooral veel geslapen, wat niet verwonderlijk is natuurlijk. Tim en Jolien zijn die dag naar de Comedore gegaan om te helpen. Als ze terug waren ben ik met Jolien achter Els haar uitslag geweest van haar bloed. De dokter bekeek de resultaten en besliste dat Els voor een nacht in het ziekenhuis moest blijven voor observatie en medicatie. Een uitslag die we niet verwacht hadden… Een beetje aangeslagen en niet weten wat we moesten doen zijn we naar huis gegaan. Daar hebben we eerst gebeld naar Anna , want we wisten niet echt of het nodig was, of het betrouwbaar was, … Maar Anna verzekerde ons dat de dokter gelijk had en dat het een heel goed ziekenhuis is waar je op kan vertrouwen. Nu restte ons alleen het slechte nieuws nog tegen Els te vertellen. Natuurlijk was ze hier niet blij mee, maar ze begreep wel dat het beter zo was. Dus zijn we die avond met haar nog naar het ziekenhuis gegaan. We hebben haar een beetje gerustgesteld en als we zeker waren dat ze goed geïnstalleerd was zijn we naar huis gegaan. Het was een lange dag geweest voor ons allemaal.

Zaterdag werden we opgepikt door Anna. Eerst gingen we Els bezoeken in het ziekenhuis samen met Anna en Yolanda. Ze zag er al een beetje beter uit, goed geslapen en toch een beetje gegeten. Daarna zijn we achter verf gegaan, want we hadden nog verschillende kleuren nodig. Op school aangekomen waren we aangeslagen. Onze rups die we vorige week geschilderd hadden stond er voor de helft niet meer. Alle verf pulverde gewoon af.

Van de lijnen van de volleybal en voetbal bleef ook weinig over. Vol goede moed en betere verf gingen we terug aan de slag. We hadden ook vernis gekocht die we na het schilderen erover zouden zetten. Die dag hebben we alleen de lijnen kunnen afwerken, want het begon weer te regenen. En zo heeft het een heel weekend lang geregend en hebben we niets kunnen doen. Toch wel een beetje frustrerend. Maandag zijn we naar school gegaan en hebben we samen met Anna (die toen verjaarde) aan de directrice gevraagd of we in de middag mochten schilderen, want dat we in het weekend weinig hebben kunnen doen en anders zou het weer een weekend kosten om alles erop te zetten. Gelukkig mocht het en die middag (na de Comedor) zijn we gestart met alle lijnen te vernissen. De school is ook vroeger gestopt voor Anna haar verjaardag. De leerkrachten werden verwacht in de bibliotheek voor een drankje en een centeniada (een gebakje gevuld met warme groenten en vlees). Er werd ‘gelukkige verjaardag’ gezongen en de muziekleraar heeft nog een serenade gespeeld op de gitaar.

In de middag heeft de secundaire school les, dus we waren nogal een ‘attractie’. We hadden schrik toen het speeltijd werd, maar de leerkrachten hebben toezicht gehouden zodat niemand op de lijnen liep. Wel heel vriendelijk en we hebben ze dan ook bedankt. Alleen ik en Jolien hebben de lijnen vernist. Tim is in de namiddag met Anna naar huis gereden want hij had een oorontsteking. Hij is dus samen met Els thuisgebleven. Els mag ook een hele week niet helpen, want ze is nog veel te slap. Ze eet niet veel en slaapt nog veel. Ze kan echt nog niet meehelpen aan de schilderwerken.
Dinsdag hebben we samen met de directrice en Anna overlegd over de leeshoek in de bibliotheek. De directrice vond het een heel goed idee. We hadden ook een paar tekeningen afgedrukt die we graag op een muur van de leeshoek wilden schilderen. Op We hebben ze op voorhand opgezocht op een site van Jan Vis. Daar hebben we alle dieren geselecteerd die een boek in hun handen hadden en aan het lezen waren: giraffen, nijlpaarden, schapen en een koe. Rekening houdend met de dieren die hier voorkomen. De directrice mocht de tekening die op de muur komt kiezen en ze heeft de tekening met de giraffen gekozen.

In de voormiddag hebben we de twister op de medische post geschilderd en na geholpen te hebben op de Comedor zijn we de rups gaan herschilderen. Maar we hadden weer ongeluk: de nieuwe verf reageerde slecht met de oude verf én het begon te regenen. Een storm trok over de school en we moesten stoppen vanwege het slechte weer. Nog vlug even achter nieuwe verf en dan naar huis.

Anna had dinsdag verteld dat het woensdag staking zou kunnen zijn hier in Cochabamba. Er komt een nieuwe wet dat drinken achter het stuur verbied. Daar waren blijkbaar sommige mensen niet mee akkoord en beslisten om woensdag te staken. Ook donderdag gingen de mensen terug staken. We hebben gebeld naar Anna woensdagmorgend, maar ze vond het te gevaarlijk om naar school te rijden, er zouden blokkades zijn en dan konden je banden kapot gestoken worden. Ook taxi’s , trufi’s en bussen reden niet. We zouden dus niet op school geraken. Jammer, want door de staking was het ook geen school en dat zou ideaal zijn voor onze schilderwerken. We konden wel al werken aan onze Spaanse verslagen die we moesten afgeven op school en de Spaanse fiches die in de speelboxen moeten. Dus het is niet echt een verloren dag geweest. De volgende morgen werd ik wakker gebeld door Anna, ze zei dat ze naar school ging rijden, want dat de blokkades waren weggehaald door de politie en je dus doorkon rijden. Wel was er nog altijd staking en dat wou zeggen dat we een hele dag konden schilderen zonder dat er iemand op school was. We waren daar wel blij om! Samen met Ariel (hij woont op de medische post, Anna betaalt zijn school en daarom moest hij ons van Anna helpen) hebben we een hele dag geschilderd. Het was heet dus zijn we allemaal een beetje verbrand. Maar alles is eindelijk klaar!

De bijenkorf staat erop, de twister en de rups heeft nog een tweede laag gekregen, de hinkelspelen zijn vernist… We moeten juist nog de bijenkorf , de rups en de twister helemaal vernissen. Ons plan was om dit vrijdag te doen, maar door het slechte weer is dit weer niet kunnen doorgaan. We hebben wel ons leeshoekje kunnen opmeten. We zijn van plan om een matras te laten bekleden met een soort synthetisch afwasbare stof, die zou dan juist in de leeshoek passen. Met kussens, gordijnen in kleurtjes en een tekening op de muur wordt het een toffe leeshoek! We hebben Hanna nog even helpen verbeteren en dan was het tijd voor de Comedor. We hebben daar even gebrainstormd met Hanna over onze beertjes van Meichenbaum. Als je het huiswerk van de kinderen bekijkt is het eigenlijk niet nuttig om het in te voeren. Bij ‘teken je blad vol bijtjes’ hoef je niet veel na te denken van: ‘wat is het probleem?’ ‘hoe pak ik het aan?’. Dus we vonden het een beetje zinloos om dit in te voeren. Hanna heeft ons op een ander spoor gebracht en dat is een beloningssysteem voor de kinderen, want sommigen (en dat is soms wel te begrijpen) hebben geen zin om hun huiswerk te maken of hen te gedragen (als je soms de thuissituatie hoort, begrijp je dit ook wel). Vooral na een lang weekend of de laatste dag van de week lopen enkele kinderen enorm lastig of soms zelfs agressief. We zouden een prikbord kopen en de namen van de kinderen er aan hangen, als ze een hele namiddag braaf zijn geweest, krijgen ze een zonnetje achter hun naam. Zijn ze die dag stout of maken ze hun huiswerk niet af, krijgen ze een donderwolk. De bedoeling is om 5 zonnetjes te verzamelen in een week en dan krijgen ze een beloning vb. samen pannenkoeken bakken, uitstapje, …

Zaterdag zijn we de stad in getrokken en hebben we iets lekkers gegeten in de ‘Paprica’(super want je kan daar vis krijgen en dat wa al een eeuwigheid geleden). De dag erop zijn we ’s morgens gaan vernissen. Alles is nu vernist en dus klaar ! Die middag hebben we naar het thuisfront gebeld en zijn ‘the girls’ gaan zwemmen. Tim is naar de cinema gegaan met twee meisjes dat hij hier heeft leren kennen.

Het waren twee drukke weken geweest waar vooral de Comedor toch wel zwaar viel. Er wordt ook vanuit Hanna verwacht dat we dit doen tot het einde van ons verblijf. Ik zie dit wel zitten, maar niet elke dag. Misschien kunnen wij de kinderen opvangen wanneer Hanna er niet is. We moeten dit nog eens bespreken met Anna en Hanna. Vervolgens moeten we eens dringend werk maken van onze andere projecten, maar ik heb het gevoel dat er vaart in komt. We gaan morgen het project van de toiletten bespreken met Anna en we gaan direct naar de hoge klassen om dit uit te leggen. Dan kunnen de leerlingen er zelf ook eens over brainstormen. Morgen na de Comedor gaan we met Anna naar de Cancha (grote markt waar ze alles hebben en ook goedkoper dan in een winkel) achter ons speelmateriaal en kijken achter boekjes voor aanvankelijke lezers. En deze week beginnen we met de leeshoek te schilderen en in te richten. We geven vanaf morgen in de voormiddag ook ‘privéles’ aan leerlingen die niet mee kunnen in de klas. Samen met Hanna oefenen we op schrijven, rekenen, … Ze had ons dit vrijdag gevraagd, want extra hulp is altijd welkom zei ze. Ik kijk er wel al een beetje naar uit, ik denk dat ik er veel van ga opsteken. Het is hier nog altijd super en ik zou hier wel nog een maand langer willen blijven !

de weken van 7 februari - 26 februari

In de week van 8 februari tot en met 12 februari zijn we intensief bezig geweest met onze cursus Spaans die we vier uur per dag volgden. Ik zat samen met Jolien en kregen elke dag een andere leerkracht. Zo konden we op het einde van de week beslissen met welke leerkracht we nu verder les wilden volgen. We hebben goede leerkrachten gehad, maar ook 1 die ons helemaal niet lag. Wat opviel was dat de nadruk sterk lag op het mondelinge. Ze vroegen ons uit in het Spaans en wij moesten correct in het Spaans antwoorden. Soms met hulp. Dat vond ik wel heel goed, je bent dan echt met de Spaanse taal bezig. De leerkracht die ons minder lag, legde vooral de nadruk op de grammatica (vervoeging van werkwoorden, verleden tijden, onregelmatige werkwoorden, …). Op zich wel goed, want dat is uiteindelijk de basis, maar ik vond het belangrijker om mezelf uit te drukken dan de verschillende tijden in het Spaans te weten. Ook sprak zij veel in het Engels en veel minder in het Spaans. Wat ertoe aanzette dat wij ook in het Engels begonnen praten, dat was natuurlijk niet de bedoeling. We kregen elke dag huiswerk mee naar huis. Heel gevarieerd: het uitschrijven van een dialoog, oefenen van de werkwoorden, woordenschat, invulbladen van de tijden en de werkwoorden, verhaaltje schrijven in het Spaans, … Dus in de namiddag waren we opnieuw bezig met het Spaans. Meestel allemaal samen, zodat we van elkaar konden leren. Tim en Els hadden soms andere dingen gezien dan wij en dan schreven we de woordenschat van elkaar over zodat we die ook konden oefenen. Die week zijn we dus veel met ons Spaans bezig geweest. Ik heb veel bijgeleerd, en durf nu in het Spaans spreken. Ik had ook mijn werkboek en handboek van de Spaanse les in België mee en daarin heb ik geoefend en gestudeerd. Het is veel gemakkelijker, want de Nederlandse uitleg staat er bij.

We hadden tussen het studeren van ons Spaans door, schetsen gemaakt van de tekeningen die we graag op de speelplaats hadden zien staan. Dus zijn we in de namiddag van 10 februari met Anna naar de verfwinkel gegaan. Zij hielp ons met het kiezen van de goedkoopste verf en met het vervoeren van de verf naar de school. We hebben ook spuitbussen gekocht voor schaduwen aan te brengen.

In de nacht van vrijdag op zaterdag zijn we met de bus richting Oruro getrokken voor karnaval. Samen met de mensen van Bolivian House deelden we een klein busje. Na een tocht van vier uur kwamen we om half tien aan in Oruro. Een gids leidde ons naar de tribune waar we naar de optocht keken. Gelukkig hadden we allemaal een poncho gekocht, want tussen de stoet door werd er met waterballonnen van de eene naar de andere tribune gegooid. Af en toe kreeg je een aanval van kinderen gewapend met waterpistolen en schuimspuitbussen. Heel tof, het eerste uur toch… Na een tijdje begon het wel te vervelen. De stoet daarentegen was heel knap. Grote maskers, mooie afgewerkte kostuums, dansende vrouwen en mannen in traditionele kledij, … De stoet was begonnen ‘s morgens en zou duren tot 23 uur. Maar zolang hebben ik, Els en Tim het niet volgehouden en zijn met de taxi naar huis gegaan rond half vijf. Jolien is nog gebleven met de mensen van Bolivian House. Na nog iets klein te zijn gaan eten in de Griek, zijn we gaan slapen.

De week die volgde was een rustige week. Hier in Cochabamba was het nu karnaval, wat ervoor zorgde dat de school maandag, dinsdag en woensdag gesloten was. We dachten dan te gaan verven, zo werden we niet gestoord en dan werden de leerlingen niet afgeleid tijdens de lessen. Maar Anna heeft het ons afgeraden, maandag zou het op straat niet te doen zijn van de waterballonnen en bovendien reden er drie dagen weinig of geen taxi’s of trufi’s (kleine busjes die een vast parcour rijden) zodat we niet op school zouden geraken. Woensdag zijn we ’s morgens mee gereden met Anna naar de school en hebben we in de voormiddag geverfd. De voetballijnen en de grote zon van ‘Atiy’ in het midden van het voetbalveld waren eerst aan de beurt. We waren 2 uur aan het schilderen tot het hevig begon te regenen. De meeste lijnen waren al gedroogd, maar diegene die er het laatst waren opgezet werden weggewist door de regen. Dat was wel een domper. We moesten stoppen met verven, want overal lagen er plassen. Anna heeft ons thuis afgezet en toen zijn we beginnen brainstormen wat we in onze speelkoffers zouden steken. Zodat we de volgende dag alles tegen de directrice konden vertellen. Daarvoor hebben we een beetje voorbereid en woorden opgezocht in het Spaans. We zouden haar ook vragen of onze schetsen goed waren, waar we ze ergens op de speelplaats mochten aanbrengen en wanneer we mochten beginnen schilderen.

Donderdag gingen we terug mee met Anna naar de school. Hanna (Nederlandse die op de school werkt, zij zal ons evalueren) was nu ook op de school, we hebben gepraat over onze projecten en zijn samen naar de directrice geweest om onze schetsen en speelkoffers voor te stellen. Ze was heel enthousiast en vond onze schetsen heel mooi, we mochten kiezen waar we onze rups en bijenkorf zouden schilderen. We mochten wel maar in het weekend schilderen, een tegenslag, want wij dachten in de middag en vrijdagmiddag al te beginnen. Maar dat wou de directrice niet, we zouden dan de hogere leerjaren die in de namiddag les hebben, afleiden. Dus besloten we om zondag een hele dag te komen schilderen. Vrijdag zouden we dan als vrije dag nemen in de plaats van zondag. De speelbakken vond ze een goed idee, maar ze wilde een kast in de bibliotheek zetten waar al het speelgoed in kwam te staan en dan zou de leerkracht van de bibliotheek en de andere leerkrachten het speelgoed aan de leerlingen geven en ervoor zorgen dat ze terug in de kast terecht kwamen. Hanna vroeg haar of de leerkrachten hier niet over ingelicht moesten worden, maar daar antwoordde de directrice op dat ze het maar moesten doen. Wij hadden de speelbakken in gedachte, maar de directrice wou een speelkast. Daar zouden we voor zorgen !
Hanna was ook enthousiast over onze projecten, maar ze gaf ons ook niet veel hoop. Ze vertelde dat wanneer je hier nieuwe spullen kocht, het meestal niet lang ‘leefde’. Vaak dragen ze er geen zorg voor en werd het kapot gemaakt, gestolen of soms zelfs helemaal niet gebruikt. Ze vond ons bibproject ook heel tof en zei dat er hier wel een tekort was aan boekjes voor aanvankelijke lezers. Ze had er hier al achter gezocht, maar vond ze gewoon niet. Dus stelde ze voor om misschien zelf boekjes in elkaar te knutselen. Dat leek ons ook wel heel tof! We hebben al uitgekeken in boekenwinkels achter heel eenvoudige boekjes, maar inderdaad, je vindt het hier gewoon niet. We zien het wel nog zitten om ze zelf in elkaar te steken.

Vrijdagavond waren we uitgenodigd bij Anna thuis. Samen met Annemieke (directrice van de Nederlandse school hier in Cochabamba), Nell (Belgische vrijwilligster uit Bolivian House), Leonie (Nederlandse vrijwilligster uit Bolivian House), Hanna (onze begeleidster en de persoon die ons evaluatie zal schrijven) en Iqball (een vriend van Nell die hier op reis is) hebben we gegourmet. Het was een heel gezellige avond. We hebben toen tegen Anna verteld wat de directrice wou en Anna vond dit echter niet zo een goed idee. Zij was voorstander van de speelbakken en dat de gymleraar samen met de klasverantwoordelijken (elke klas heeft een verantwoordelijke gekozen) er voor zouden zorgen dat alles mooi en netjes teruggebracht werd. Ze wist zeker dat de leerkrachten dit niet lang zouden volhouden. Hier zullen we het dus nog eens moeten over hebben met de directrice of tijdens een vergadering met alle leerkrachten erbij. Tenslotte moeten zij het wel doen.
Het was een heel toffe avond en we werden door Annemieke uitgenodigd om volgende week pannenkoeken te komen eten. Heel lief en vriendelijk van haar. We hebben van Anna ook de internetstik meegekregen. Vandaag gaan we skypen met het thuisfront. Morgen beginnen we met het schilderen, hopelijk begint het niet terug te regenen !

26 februari

We hebben goed kunnen schilderen vorige zondag. Onze rups staat erop. Ze moet wel nog eens een tweede laag krijgen en misschien een beschermlaagje, want er wordt vaak op gelopen en dan slijt ze snel weg. De directrice is heel tevreden met onze rups en de turnleerkracht wil er vier hebben op zijn 'turnspeelplaats'. Dit weekend wordt het dus weer schilderen ! Gelukkig krijgen we hulp van de laatste jaars want zij willen graag meehelpen met onze schilderwerken. Dat is wel tof ! Deze week hebben we elke middag (buiten donderdag middag, maar dat komt straks) 'commocdor' gedaan. Daar krijgen de kinderen (de armsten) na het school eten en huiswerkbegeleiding tot 4 uur. Maar deze week moesten we zelf voor eten zorgen voor de kids, want de zusters hadden helemaal nog geen zin om te koken deze week. Dus hebben we pannenkoeken gebakken, hotdogs gemaakt, soep klaargemaakt, ... Smullen dat ze hebben gedaan , amai ! Het is dan ook waarschijnlijk hun laatste deftige eten dat ze die dag krijgen... Daarna kinderen geholpen met hun (soms echt zinloos) huiswerk en met hen gespeeld. Het is echt heel tof om te doen. Je leert de kinderen kennen en je leert de taal van hen. Ze komen je ook knuffelen en kussen geven , wat echt wel heel lief is.

Gisteren zijn we met Anna, Hanna en de twee Zweedse meisjes die hier nu zijn voor vrijwilligerswerk naar een schooltje in de bergen gegaan. Daar gaf de turnleerkracht van Atiy ook les in de namiddag. We hebben onze opengetrokken. Deze school heeft veel minder dan onze school Atiy. Ze hebben geen materiaal, de klaslokalen zijn smerig, ze hebben een probleem met water, ... Wel triestig om te zien. Anna heeft beloofd schoolmateriaal te brengen, maar heeft ook gezegd dat de ouders zullen moeten meebetalen met de school en dat ze naar de overheid moeten stappen voor geld te vragen. Nuja als je zo ver van de stad zit is het wel moeilijk, maar 1 iemand moet hem daar dan maar achter zetten vindt Anna. In de terugweg hebben we een oud vrouwtje langs de baan opgepikt. Onderweg hebben we ontdekt dat ze nogal gek is. Ze ging helemaal met ons mee terug naar Cochabamba en dat was toch wel zo'n twee uur rijden. Rare vrouw. Ze had ook maar een oog en was volgens ons potdoof. :)

Dit weekend gaan we terug odat alles eindelijk eens afgeraakt. We gaan ook onze speelbakken eens inorde brengen. Het wordt dus weer een drukke week !

-

De week die gepasseerd is hebben we 20 uren lessen Spaans gevolgd. Intensief en vermoeiend voor de hersenen ! We zijn woensdagnamiddag verf gaan kopen voor de speelplaats en vrijdagnacht (om half 5) zijn we vertrokken richting Oruro voor karnaval. We kwamen ’s morgens aan om half tien ongeveer en zijn dan direct naar de karnaval getrokken. Gelukkig hadden we op voorhand poncho’s gekocht. Want het is daar een watergevecht van jewelste ! Waterballonnen worden van de een tribune naar de andere gegooid, kinderen vallen u aan me schuimspuitbussen en waterpistolen. Niets voor mij dus ! Maar de stoet was wel heel mooi, dansende vrouwen en mannen, grote maskers, mooie kostuums, … Na een tijdje heb je het wel gezien dus zijn ik, Tim en Els samen met 2 van Bolivian House (Nell en Yannick) vroeger naar huis gegaan met de taxi. Want onze bus die we ‘besteld’ hadden ging pas om 11-12 uur die avond naar huis en dat zagen we helemaal niet meer zitten. Jolien is wel nog gebleven en met de andere van Bolivian House naar huis gekomen. We waren wel een beetje ongerust omdat ze alleen een taxi naar huis moest nemen en het is toch een beetje gevaarlijk. Deze morgen hebben we allemaal uitgeslapen en dat deed wel eens deugd. De lessen Spaans wegen wel zwaar, het is echt niet de onderschatten. En dan nog eens karnaval in Oruro, we waren allemaal best wel kapot. Straks gaan we onze was nog eens doen, zodat we over een week niet terug met een grote hoeveelheid zitten (zoals vorige week ). Ik heb net naar huis gebeld, het deed deugd om mijn mama eens te horen. Ik heb oo mijn punten gekregen van nze eerste semester, ik was wel wa van mijn melk. Ik hoop dat het goedkomt ! Want nu heb ik toch wel wat schrik gekregen... Een berichtje aan mijn lieve zus: ik heb een linnen broek gekocht voor u , ik mis je en ik zie je graag ! ( dat geldt ook voor mijne papa en broer ! )

Groetjes !

-

Een klein overzicht van onze eerste week:

We hebben de school bezocht waar we gaan werken en we werden er met open armen ontvangen. De directrice vindt onze projecten super en zei dat ze zag dat we er veel zin in hadden. Een klein overzicht van onze projecten:

- Beschilderen van de speelplaats en speelbakken voor de leerlingen: we hadden gezien dat er goalen stonden en basketbalringen, maar de lijnen waren al vervaagd en er was nergens een basketbal/voetbal te zien. Ook de hinkspelletjes zijn zo een beetje vervaagd en we gaan er dus nog eens over + we gaan er andere spelletjes introduceren. Ook krijgt elke klas een speelbak met daarin: springtouwen, rekkers, voetbal (1, want anders is het ruzie voor wie er gaat voetballen), basketbal (ook 1), en andere spelletjes (daar moeten we nog eens naar kijken op de markt).
- We gaan ook samen met de laatste jaars de toiletten (baños) aanpakken, want die zijn smerig en vuil. We zouden dit aanpakken met eventueel een liedje dat ze aan de andere klassen aanleren over hygiëne…
- De bibliotheek zouden we ook graag eens onder handen nemen, opfleuren, opruimen, een leeshoek inrichten, de boeken ordenen + bijkopen, … Ook zouden we daar drama aan koppelen + voorlezen aan de leerlingen.
- Huiswerkbegeleiding: na de school (die hier maar een halve dag duurt) krijgen de leerlingen heel veel huiswerk mee, de ‘armere’ kinderen kunnen dan in de huiswerkbegeleiding blijven, ook daar gaan we bij helpen en achteraf activiteiten doen met de leerlingen als beloning (spelletjes spelen, koekjes maken, …)
- En dan ons laatste project zal lesgeven zelf zijn. We zullen over België enkele lessen geven in elke graad (?) dat weten we nog niet zo goed. Maar het zal vooral voor het einde van ons verblijf ergens zijn (toch als we al genoeg Spaans beheersen).

Zo nu weten jullie dat we hier niet stil zitten J , we hebben ook een interessant project ontdekt met straatkinderen. Er wordt van alles met de kinderen gedaan, ze kunnen hun verhaal kwijt, ze kunnen ‘onderwijs’ krijgen (via een school op wieltjes van België), ze worden ook aangemoedigd om naar school te gaan (als ze dit al aankunnen), er worden creatieve dingen mee gedaan zoals beeld en muziek. Het ziet er in ieder geval heel interessant en tof uit. Maar er is altijd een verschil tussen het zien op beeld en het echt beleven. Toen we in gesprek waren met de verantwoordelijke psycholoog Umberto kwamen er een aantal straatkinderen binnen. Zeer confronterend en mijn hart sloeg een slag over. Ineens zag ik het minder goed zitten en kreeg ik een beetje schrik om in dit project mee in te stappen. Zou ik het wel emotioneel aankunnen ? Ik weet het echt niet… Misschien dat ik en Els mee gaan helpen in het weeshuis in plaats van met de straatkinderen, want het is wel hard.

Welke activiteiten hebben we hier nog gedaan ? Uuhm, als Mevr. Van Uytvanck hier was, zijn we naar de Christo gaan kijken. Echt de moeite waard ! Een super uitzicht op Cochabamba. We zijn ook gisteren de bergen ingetrokken naar een dorpje waar je als toerist nooit zou komen. Maar via Anna konden we erbij zijn en het was een super ervaring. Ik zet er een aantal foto’s bij. Het leven daar is , tja voor ons onvoorstelbaar !

Ik zet er ook nog een aantal foto’s bij van ons verblijf, wel tof om te zien voor jullie denk ik J en ook een aantal foto’s van de kindjes hier, die zijn super schattig !

Deze morgen zijn we naar het schooltje gegaan. Het is vandaag hun eerste schooldag van een nieuw schooljaar dus het was een beetje chaos. Alles is hiet ook officieel, de vlag van Bolivia komt naar voor en het volkslied wordt gezongen, we werden voorgesteld aan iedereen en daarna "marcheerden" de leerlingen naar hun klas. We mochten ook eens stiekem meekijken in de klas. Alleen speelt de taal toch een grote rol, er wordt je vanalles gevraagd, maar je kan er niet altijd op antwoorden. Maar we gaan lessen nemen, Anna heeft ons een paar leraren aangeraden, dus dat wordt de komende week studeren ¡

Zaterdagavond zijn we ook gaan eten in Bolivian House, echt heel gezellig en lekker ¡
Nieuwe mensen leren kennen en ook een nieuw spelletje, het grote "vergietspel". Dat ga ik zeker eens op de chiro spelen ¡

Voor de rest ben ik een beetje ziek, hoofdpijn, vermoeid, ... Ik denk de eerste tekenen van griep. Ik moet ook veel niezen, dus ik denk dak ier ergens een allergieken heb opgelopen ¡

Bon, ik moet er bijna af en ga nog eve me Jeroen praten op msn. Aan Lies: maakt da ge me Jeroen hier zijt want ik mis jullie ¡¡

aankomst in La Paz

Eindelijk aangekomen in La Paz. Niet zonder kleerscheuren, want de hoogte en de duur van onze reis was me teveel geworden en ik voelde me slecht. Misselijk, hoofdpijn, draaierig, ... Dan bleek ook nog de helft van onze bagage niet mee te zijn. Rot. Maar onze trekrugzak was er wel. We hebben (gelukkig dat Ruth en Luc : lectoren van onze school) mee waren want leg het maar uit in het Spaans he..
Nu zitten we voor de tweede dag in ons hotel en hebben we gelukkig onze bagage teruggekregen. Ik was heeeeel blij als ik het hoorde ¡ Ook van de hoogte heb ik geen last meer dus dat is ook al goed. Straks nemen we de vlieger naar Cochabamba en kunnen we ons daar toch voor een tijdje 'settelen'.
Maar ik mis toch wel heel hard mijn vriendje Jeroen ¡ (en mijn mama , papa natuurlijk ook¡)
Tot in Cochabamba¡
Groetjes

-

Nog 13 dagen...